Den Haag, 27 mei. Steeds meer jongeren onder de zestien jaar belanden na drankmisbruik in het ziekenhuis. Tussen 2001 en 2006 steeg het aantal opnames van jongeren die te veel dronken met ruim 80 procent.

Dat staat in het Jaarbericht 2007 van de Nationale Drug Monitor dat minister Ab Klink (Volksgezondheid) naar de Tweede Kamer heeft gestuurd. In 2006 ging het om 482 gevallen, in 2001 gingen nog 263 kinderen met een aandoening die te maken had met drankgebruik naar een ziekenhuis voor opname of een dagbehandeling.

Vooral drinkende meisjes kwamen vaker in het ziekenhuis terecht. Bij hen is het aantal opnames meer dan verdubbeld (135 procent). Onder jongens gaat het om een stijging van meer dan de helft (59 procent).

Het aantal mensen dat in het ziekenhuis belandde met een drankprobleem is de laatste jaren gestegen. Na een stabilisatie tussen 2004 en 2005, is het aantal opnames daarna weer met 7 procent gestegen tot 4855 in 2006. Dan gaat het vooral om drankmisbruik (32 procent), gevolgd door een door alcohol veroorzaakte leverziekte (28 procent).

Al jaren wordt gewaarschuwd voor het toenemend drankmisbruik door jonge mensen. Het kabinet kondigde vorig jaar al nieuwe maatregelen aan, zoals het strafbaar stellen van bezit van alcohol onder de zestien jaar. Gemeenten mogen gaan experimenteren met het verhogen van de leeftijdsgrens voor de verkoop van alcohol van zestien naar achttien jaar. Ook komt er een proef met poliklinieken waar jongeren met drankproblemen terecht kunnen.

Bedrijf denkt nog behoorlijk zwart-wit

Sara De Sloover en Mariken Smit

De beroepsbevolking in Nederland bestaat voor ongeveer eenvijfde uit niet-westerse allochtonen. Als bedrijven een afspiegeling van de maatschappij zouden zijn, dan zou een op de vijf medewerkers een niet-westerse achtergrond moeten hebben. Dat is niet het geval: 79 procent van de bedrijven en organisaties uit het onderzoek heeft minder dan 15 procent allochtonen in dienst.

Met de stelling: ‘De negatieve beeldvorming rondom allochtonen het afgelopen jaar heeft een negatieve invloed op het aannamebeleid van hoogopgeleide allochtonen’ is 59 procent van de deelnemende werkgevers het eens. Door de negatieve beeldvorming zijn werkgevers huiveriger geworden om hoogopgeleide allochtonen aan te nemen. In driekwart van de organisaties is nog altijd minder dan vijf procent van de hoogopgeleiden van allochtone herkomst. 11 Procent van de organisaties heeft geen allochtonen in dienst, dat is wel een lichte verbetering ten opzichte van de 13 procent van vorig jaar. Had vorig jaar tweederde van de bedrijven in de steekproef geen enkele allochtoon op een managementpositie, nu is dat iets gedaald naar ruim 57 procent.

Bewustzijn wordt groter

‘Het bewustzijn bij werkgevers wordt groter, door de tekorten op de arbeidsmarkt en het besef dat allochtonen een belangrijke nieuwe afzetmarkt vormen. Als je culturele diversiteit kunt verbinden aan het halen van omzetcijfers, slaat de houding bij de bedrijfstop om. De afgelopen maanden merken we dat ze er ook wat meer aan gaan doen, zij het heel voorzichtig’, zegt Dorothé Alfrink, programmaleider culturele diversiteit bij GITP, die het onderzoek leidde.

De nadruk lijkt wel meer te liggen op het binnenhalen dan op het binnenhouden van allochtonen: 38 procent van de bedrijven uit het onderzoek nam vorig jaar een tot vijf nieuwe allochtone medewerkers aan, maar 29 procent zag eenzelfde aantal allochtonen ook weer vertrekken.

Aannamebeleid

Er lijkt nog altijd een verschil te bestaan tussen de intentie om meer hoogopgeleide allochtonen aan te nemen en het daadwerkelijke aannamebeleid: 61,8 procent van de werkgevers meldde vorig jaar plannen te hebben om hoogopgeleide allochtonen aan te nemen, maar in de bevraagde groep van dit jaar blijkt dat slechts 48 procent in 2007 dit ook daadwerkelijk gedaan te hebben.

Het aantal bedrijven dat speciale actie onderneemt om meer allochtone medewerkers binnen te halen groeit wel. Vorig jaar had nog eenvijfde van de bedrijven een dergelijk diversiteitsbeleid, nu is dat gestegen naar bijna eenderde.

Deze bedrijven hebben multiculturele recruiters, coachen hun managers, stellen gemengde teams samen, benoemen allochtonen op sleutelposities of werken met cultuurneutrale capaciteitstesten. Opvallend is wel dat toch nog 11 procent van de deelnemende managers en directieleden aangeeft dat zij niet weten of er een diversiteitsbeleid bestaat binnen hun organisatie. Bij bedrijven met een diversiteitsbeleid zijn er vaker allochtonen op managementposities te vinden dan in bedrijven zonder een dergelijk beleid (65 versus 42 procent).

Zakelijke dienstverlening

Opmerkelijk is dat werkgevers uit de zakelijke dienstverlening vaker dan bij de overheid dergelijk beleid zeggen te voeren omdat zij een afspiegeling van de samenleving willen zijn (90 versus 76 procent). Zij voelen de schaarste op de arbeidsmarkt ook sterker dan de non-profitsector (40 versus 15 procent).

Als grootste obstakels voor het invoeren van een diversiteitsbeleid noemen bedrijven het niet voelen van urgentie (32 procent), het onvoldoende aansluiten bij de bedrijfscultuur (17 procent) en te weinig beheersing van de Nederlandse taal (17 procent). Uit de open antwoordmogelijkheid blijkt dat sommige organisaties vooral lippendienst bewijzen aan een divers personeelsbestand: ‘allochtonen kunnen de werkdruk niet aan’, ‘hebben weinig werkethiek’ of ‘hebben een andere mentaliteit’. ‘Ik vraag me af of dat echt zo is, of dat ze bang zijn voor het onbekende en daarom kiezen voor wat veilig is. Dan zijn deze redenen niet meer dan een excuus om je achter te verschuilen’, aldus Alfrink

 

Hirsch Ballin riep Jami zaterdag in het radioprogramma Tros Kamerbreed op zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij vreesde dat Jami met zijn film, waarvan hij vorige week een ‘aanstootgevend’ fragment had laten zien, een wig zou drijven in de Nederlandse samenleving. ‘Doe alsjeblieft niet mee aan die valse beeldvorming’, aldus de minister.

Ook in Jami’s naaste omgeving was het fragment slecht gevallen. Het toont de profeet met een erectie en aan zijn hand zijn 9-jarige vrouw Aisja. De twee zijn op weg naar de moskee, waarvan een van de torens is uitgerust met een hakenkruis. Jami zei aanvankelijk de film te willen uitbrengen op 20 april, de geboortedag van Hitler.

Bescherming
Gisteravond, na intensief overleg met zijn adviseurs, zei hij nooit de bedoeling te hebben gehad een wig te drijven in de samenleving. Hij claimde opnieuw het recht op vrije meningsuiting, waarvoor hij altijd zal blijven vechten. Maar nu even niet. Temeer daar hij vreest dat ‘Nederland niet in staat is mij te beschermen.’

Een dag na vertoning van het fragment in Netwerk werd Jami met vervormd gelaat en een zwarte Wilders-haardos op de Iraanse website afgebeeld. In de posting wordt hem verweten dat hij, terwijl de Deense cartoons en Wilders’ film al ‘diepe wonden’ hebben geslagen bij moslims, daar bovenop nieuwe beledigingen stapelt. Door het huwelijk van de profeet en Aisja ‘op een verschrikkelijke wijze belachelijk te maken’, heeft Jami ‘zijn eigen naam voor de eeuwigheid belasterd’. Over heftiger bedreigingen uit Iran wil Jami, om veiligheidsredenen, niets zeggen.

De verklaring was een succes voor de Nederlandse regering, die de afgelopen tijd haar uiterste best heeft gedaan om te voorkomen dat Nederland alleen zou komen te staan, zoals het geval was met Denemarken na de publicatie van de omstreden Mohammed-cartoons. Het duurde toen weken voordat de EU met een gemeenschappelijke verklaring kwam.

Verwerpen
Volgens de ministers stelt de film de islam gelijk met geweld. ‘Die opvatting verwerpen wij ten scherpste. De meerderheid van de moslims verwerpt extremisme en geweld’.

Toch vinden de ministers dat de ‘productie van deze film binnen de uitoefening van de rechten valt die alle burgers genieten’. ‘Als er sprake is van overtredingen van de wet, moet daar op gepaste manier tegen worden opgetreden’, aldus de verklaring.

Ingenomen
Minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken was zeer ingenomen met de verklaring, ook omdat die een oproep aan andere landen bevat ‘om alles te doen om geweld en agressie tegen te gaan’. ‘Je beledigd voelen is geen excuus voor agressie of dreigementen.’ Ook worden andere regeringen erop gewezen dat het hun plicht is alle burgers te beschermen, ongeacht hun nationaliteit, religie of opvattingen.

België roept burgers die in het Midden-Oosten, in Zuidoost-Azië en bepaalde Afrikaanse landen verblijven, op tot verhoogde waakzaamheid. Reizigers moeten extra voorzichtig zijn op drukbezochte plaatsen zoals cafés en in het openbaar vervoer en moeten goed op de hoogte zijn van het politieke klimaat waarin ze zich bevinden.

Volgens de Vlaamse omroep VRT vreest de Duitse federale recherche dat de anti-Koranfilm radicale moslims ertoe zal aanzetten aanslagen te plegen. Een commissaris meldde dat er nog steeds netwerken van potentiële islamitische terroristen zijn in Duitsland. De aanslagen van 11 september 2001 werden gedeeltelijk in Duitsland voorbereid.

Bush accepteert de uitnodiging van Poetin om op 6 april naar de stad Sochi aan de Zwarte Zee te komen. Maandag gaat Bush naar Oekraïne; hij reist door naar Kroatië en de NAVO-top in Boekarest. Het wordt waarschijnlijk de laatste ontmoeting met Bush voordat Poetin afzwaait als president. Dmitri Medvedev neemt begin mei diens functie over.

Rusland is fel gekant tegen plaatsing van het raketschild, dat bestaat uit tien raketten die vijandige raketten onschadelijk kunnen maken en uit een radarinstallatie. Het schild is tegen Rusland gericht, zegt Poetin. Maar Bush zegt dat het schild bedoeld is om een raketaanval vanuit Iran tegen te gaan.

Enkele maanden voor aanvang van de Olympische Spelen in de Chinese hoofdstad Peking stelde Terpstra geen concrete actie voor. ‘Als sport hebben wij met deze zaak te maken. Maar in eerste instantie is het een taak van de overheid, de Europese Unie en de VN om samen met de autoriteiten van China tot een oplossing te komen.’

‘De sport heeft hier mee te maken’, vervolgde Terpstra. ‘Desondanks kunnen wij niet aansprakelijk worden gesteld voor iets wat de politiek in al die jaren niet heeft weten te realiseren: een snelle verbetering van de situatie van de mensenrechten in China.’

Terpstra zei trots te zijn op de wijze waarop de sportkoepel de sporters in deze zaak begeleidt. ‘In tegenstelling tot veel andere NOC's proberen wij de atleten niet monddood te maken. Wel willen we dat iedereen zich houdt aan het Olympic Charter. Dat zegt dat er tijdens de Spelen geen aanzet tot politieke actie mag worden gegeven. Dat is een regel die geldt bij alle grote sportevenementen.’

‘Ik ben bereid alle vragen over de mensenrechten te beantwoorden’, besloot de voormalige staatssecretaris. ‘Aan iedereen vraag ik echter: Laat onze sporters met rust. Zij hebben tien, vijftien jaar getraind om te knallen op de Spelen. Geef ze die kans!’

Een jaar nadat Google de naam Gmail in 2004 vastlegde, tekende Giersch officieel protest aan. Vorig jaar stelde de rechter hem in het gelijk, maar Google ging in hoger beroep. Volgens het uiteindelijke vonnis lijken beide Gmails, met of zonder streepje, zoveel op elkaar dat gebruikers kunnen denken dat het om dezelfde dienst gaat.

Verwacht wordt dat in Duitsland de naam Gmail verandert in Google Mail. Die naam wordt in Groot-Brittanië al langer gebruikt. Het gmail.com-adres zal blijven bestaan.

In de meeste andere Europese landen, waaronder Nederland, was Google de eerste die de merknaam heeft geclaimd . Een woordvoerder van Google Nederland bevestigt: ‘In Nederland verandert er niets.’

Brenninkmeijer presenteerde zijn jaarverslag Burgerschap verzilverd woensdag voor het eerst in de Tweede Kamer. Op voorstel van D66 vroeg het parlement vorig jaar meer aandacht voor de landelijke klachtenregistrator.

Brenninkmeijer zegt zich grote zorgen te maken over de ‘hufterigheid’ bij overheidsinstanties. ‘Een arrestant krijgt een onnodige klap in het gezicht, zit onnodig lang in een politiecel, deurwaarders ontruimen woningen zonder dat de eigenaar zich heeft kunnen verdedigen.’

Slechts 1,34 procent van de Nederlandse bevolking is bekend bij justitie, zegt Brenninkmeijer, dus zo’n aanpak is allerminst gerechtvaardigd. ‘De overheid moet het goede voorbeeld geven en tenminste de behoorlijkheidsnormen respecteren.’

Over doorschietende mondigheid bij burgers – zoals de scheldcanonades tegen ambulancepersoneel en conducteurs – wil Brenninkmeijer niets weten. ‘Dat blijft een heel klein percentage.’

De ombudsman kreeg vorig jaar een recordaantal klachten over de Belastingdienst, 3283 in totaal. Nog nooit waren zoveel boze brieven en e-mails op één instantie gericht.

Het totaal aantal klachten dat de ombudsman bereikte, is ten opzichte van 2006 met 9 procent gedaald. Brenninkmeijer kreeg 13.242 schriftelijke klachten en 24.271 telefonische vragen.

De daling is volgens hem te danken aan kordaat optreden bij twee notoire veroorzakers van klachten: uitkeringsinstantie UWV en de Immigratie- en Naturalisatiedienst IND. ‘De leiding heeft bewust gekozen voor meer persoonlijk contact en betere omgangsvormen. Dat blijkt te werken.’

De reden van de verharding bij overheidsdienaren (agenten, deurwaarders) zoekt Brenninkmeijer in de hooggespannen politieke ambities, overmoed bij uitvoerders, slechte samenwerking tussen overheden en het doorgeslagen marktdenken.

‘Er worden simpelweg targets gesteld. Dat leidt tot ruw optreden, flinkheid, lik-op-stuk. De burger staat niet meer centraal.’ Het probleem ligt bij de organisatie, zegt Brenninkmeijer, niet bij de individuele diender.

Iedereen is een merk op internet

18 maart 2008 / Jan Kooistra en Ianthe Sahadat

Stel, je wilt iets weten over Max Dekker. Je kijkt of hij een profiel heeft bij Hyves. En jawel, dat is het geval: Max is net terug van wintersport met drie van zijn 249 vrienden. Linkjes op het sociale netwerk verwijzen naar zijn vakantiefoto’s op Flickr -een site waar internetgebruikers hun foto's met anderen kunnen delen- en hij laat zijn snor staan voor een goed doel. Via Google kom je op zijn blog, maar de laatste post dateert uit 2006. Wel weet je dat hij toen voor een grote multinational werkte. Gisteravond luisterde hij op last.fm naar Moke. Zijn 06 kom je op de valreep ook nog tegen.

Dekker bestaat niet echt, maar het zou kunnen. Alles staat op internet. Iemand kan daardoor in een paar minuten een beeld van je vormen. De vraag is of dat erg is. Nee, zeggen kenners, je kunt internet juist gebruiken om jezelf te laten zien. ‘Over tien jaar heeft niemand het er meer over. Dan heeft iedereen zijn hele leven op internet staan’, voorspelt internetkenner Jeroen de Bakker (40). ‘Iedereen is weleens dronken geweest. Dat vinden we normaal. En straks heeft iedereen ook weleens een rare foto op internet gezet.’

De Bakker richtte in 1997 Qi op, een bureau dat interactieve marketingconcepten maakt voor klanten als Heineken en Schiphol. Vorig jaar stond hij aan de wieg van brandgossip.nl, een zoekmachine waarmee bedrijven kunnen achterhalen waar op internet hun merken opduiken.

Als je De Bakker googlet ontdek je dat zijn vertrek bij Qi nieuws was in de marketingwereld, dat hij eind maart naar China gaat en dat een collega net een kindje heeft gekregen. Via Twitter laat hij regelmatig weten wat hij aan het doen is en hij zet foto’s op Flickr. ‘Ik denk dat ik relatief veel online heb staan, maar ik denk daar wel heel goed over na. Ik stuur het’, legt hij uit.

Dat zou iedereen moeten doen, vindt De Bakker. ‘Mensen hebben weinig benul van wat op internet gebeurt. Ik heb voor Heineken gewerkt en al jaren geleden in een presentatie laten zien op hoeveel plekken op internet over dat merk wordt geschreven. Als je zelf niet de hele dag op internet zit, heb je daar eigenlijk geen idee van. Er zaten wel mensen de krant te lezen om een knipselmap te maken, maar wat op internet gebeurde volgen veel bedrijven nog niet of nauwelijks.’

Mensen hebben een verwachtingspatroon van je
En wat voor een bedrijf of een merk geldt, gaat ook op voor personen, meent De Bakker. ‘Ik ben zelf ook een merk. Mensen hebben een beeld van je. Als je op een weblog publiceert, draagt dat bij aan hoe mensen over je denken.’

Dat herkent ook blogger van het eerste uur Merel Roze (32). ‘Mensen hebben een bepaald verwachtingspatroon van je, ze vormen een beeld. Ik schreef een keer een stukje over Idols, kreeg ik meteen reacties: maar Merel, dat past toch niet bij jou? Of, als ze me ontmoeten: ‘in het echt ben je veel stoerder en grappiger’. Ach ja.’

Merel Roze kreeg haar weblog merelroze.com in 2001 kado van een vriend, die zei dat ze leuk kon schrijven. ‘Eerst wilde ik het niet onder mijn eigen naam doen, maar hij zei: als je later schrijver bent zul je daar alleen maar profijt van hebben.’ Binnen een paar weken had merelroze.com tweehonderd bezoekers per dag. Vervolgens ging het snel: het Parool linkte haar (als leuke Amsterdamlog) en toen volgden al snel de bladen. ‘Ze dachten: wat leuk, een jong meisje dat blogt, in plaats van weer een digi-nerd.’

Haar blog werd populair. Roze heeft nu dagelijks zo’n 3.500 lezers. Uitgevers stonden dan ook in de rij om een boek van haar uit te geven. In 2006 verscheen haar debuutroman Fantastica.

Hoewel Roze er in het begin onbevangen en ongekuisd op los blogte, werd ze zich al vrij snel bewust van haar digitale identiteit. ‘In het begin was de weblogwereld een klein cirkeltje van mensen die elkaar lazen, verder had ik vrienden die mijn site bezochten en misschien vrienden van vrienden. Tot ik op een dag aangesproken werd door mijn buurvrouw op driehoog.

Ik kende haar niet, maar hoorde haar wel met haar vriend, zeg maar. Daar schreef ik over op mijn weblog. Ze bleek mijn blog al een hele tijd te lezen en ze had zichzelf ook herkend. Ik schrok me rot. Een ander voorbeeld is mijn tandarts. Ik had een keer geschreven dat ik vroeger verliefd op hem was. Dat had hij ook gelezen. Ik schaamde me dood.’

Het zijn misschien onschuldige voorbeelden, erkent Roze, maar ze doen je wel beseffen ‘dat je iets bent op internet’. Zoals De Bakker zegt: je bent een merk. Roze: ‘Inderdaad, ik denk inmiddels heel goed na over alles wat ik doe op mijn pagina. Het moet wel passen bij het product merelroze.com.’

'Alleen als satanaanbidder of parenclubbezoeker moet je een beetje uitkijken'
Of je moet opletten wat je allemaal online zet? Volgens Vincent Everts (48), internetkenner en tot voor kort ict-columnist bij BNR Nieuwsradio, valt dat wel mee. ‘Als je de hele tijd in parenclubs rondhangt of je bent een satanaanbidder, dan moet je wel een beetje uitkijken. Of als je in reacties op GeenStijl helemaal uit je bol gaat