We gaan het doen. Willemsen gaat me voor naar zijn zen-do, zijn meditatieruimte en daar heb je inderdaad niet veel voor nodig. De kamer meet vierenhalve Japanse tatami-mat, er liggen twee rechthoekige kussens met een rond kussentje erop, er staan een wierookbrander en een kleine klankschaal. De enige versiering is vaasje met een roze roos.

Zitten als een berg, stromen als het water – dat is het devies. En alleen maar op je ademhaling letten. Inademen, uitademen: één, twee. ‘Dat houd je ongeveer twee seconden vol’, lacht de zenleraar. Want dan komt onvermijdelijk de eerste gedachte. Dat is niets om je druk over te maken, al denk je dat wel. ‘Duw de gedachte weg en ga weer verder met tellen. Meer niet. Wees liefdevol streng voor jezelf.’

Het is hard werken, dat niets doen. Terwijl ik me concentreer op het tellen, schieten er telkens zinnen door m’n hoofd die allemaal betrekking hebben op iets wat ik wil doen. ‘Ik ga…’, begint elke zin. Het is een enorm kabaal van denksels en ruis, pas langzaam komt er wat lucht in, en stilte. Dan is het alweer voorbij.

Dit is, in het kort, het hele plan van aanpak voor mijn zomer, besluit Willemsen. Niet helemaal niks doen, maar elke dag twee keer 20 minuten. En daartussenin de dingen kiezen die ik werkelijk met aandacht wil doen.

Ik kijk nog eens goed naar mijn waslijst en opeens zie ik het. Al die voornemens zijn samen te vatten onder de noemers ‘opruimen’ en ‘ontspannen’. Dat scheelt zomaar een heleboel. Nu wil ik nog maar twee dingen! De zenleraar weet het geeneens, maar stiktevreden rijd ik naar huis. Deze zomer heb ik een zee van tijd.

Dat staat in het Jaarbericht 2007 van de Nationale Drug Monitor dat minister Ab Klink (Volksgezondheid) naar de Tweede Kamer heeft gestuurd. In 2006 ging het om 482 gevallen, in 2001 gingen nog 263 kinderen met een aandoening die te maken had met drankgebruik naar een ziekenhuis voor opname of een dagbehandeling.

Vooral drinkende meisjes kwamen vaker in het ziekenhuis terecht. Bij hen is het aantal opnames meer dan verdubbeld (135 procent). Onder jongens gaat het om een stijging van meer dan de helft (59 procent).

Het aantal mensen dat in het ziekenhuis belandde met een drankprobleem is de laatste jaren gestegen. Na een stabilisatie tussen 2004 en 2005, is het aantal opnames daarna weer met 7 procent gestegen tot 4855 in 2006. Dan gaat het vooral om drankmisbruik (32 procent), gevolgd door een door alcohol veroorzaakte leverziekte (28 procent).

Al jaren wordt gewaarschuwd voor het toenemend drankmisbruik door jonge mensen. Het kabinet kondigde vorig jaar al nieuwe maatregelen aan, zoals het strafbaar stellen van bezit van alcohol onder de zestien jaar. Gemeenten mogen gaan experimenteren met het verhogen van de leeftijdsgrens voor de verkoop van alcohol van zestien naar achttien jaar. Ook komt er een proef met poliklinieken waar jongeren met drankproblemen terecht kunnen.

Bedrijf denkt nog behoorlijk zwart-wit

Sara De Sloover en Mariken Smit

De beroepsbevolking in Nederland bestaat voor ongeveer eenvijfde uit niet-westerse allochtonen. Als bedrijven een afspiegeling van de maatschappij zouden zijn, dan zou een op de vijf medewerkers een niet-westerse achtergrond moeten hebben. Dat is niet het geval: 79 procent van de bedrijven en organisaties uit het onderzoek heeft minder dan 15 procent allochtonen in dienst.

Met de stelling: ‘De negatieve beeldvorming rondom allochtonen het afgelopen jaar heeft een negatieve invloed op het aannamebeleid van hoogopgeleide allochtonen’ is 59 procent van de deelnemende werkgevers het eens. Door de negatieve beeldvorming zijn werkgevers huiveriger geworden om hoogopgeleide allochtonen aan te nemen. In driekwart van de organisaties is nog altijd minder dan vijf procent van de hoogopgeleiden van allochtone herkomst. 11 Procent van de organisaties heeft geen allochtonen in dienst, dat is wel een lichte verbetering ten opzichte van de 13 procent van vorig jaar. Had vorig jaar tweederde van de bedrijven in de steekproef geen enkele allochtoon op een managementpositie, nu is dat iets gedaald naar ruim 57 procent.

Bewustzijn wordt groter

‘Het bewustzijn bij werkgevers wordt groter, door de tekorten op de arbeidsmarkt en het besef dat allochtonen een belangrijke nieuwe afzetmarkt vormen. Als je culturele diversiteit kunt verbinden aan het halen van omzetcijfers, slaat de houding bij de bedrijfstop om. De afgelopen maanden merken we dat ze er ook wat meer aan gaan doen, zij het heel voorzichtig’, zegt Dorothé Alfrink, programmaleider culturele diversiteit bij GITP, die het onderzoek leidde.

De nadruk lijkt wel meer te liggen op het binnenhalen dan op het binnenhouden van allochtonen: 38 procent van de bedrijven uit het onderzoek nam vorig jaar een tot vijf nieuwe allochtone medewerkers aan, maar 29 procent zag eenzelfde aantal allochtonen ook weer vertrekken.

Aannamebeleid

Er lijkt nog altijd een verschil te bestaan tussen de intentie om meer hoogopgeleide allochtonen aan te nemen en het daadwerkelijke aannamebeleid: 61,8 procent van de werkgevers meldde vorig jaar plannen te hebben om hoogopgeleide allochtonen aan te nemen, maar in de bevraagde groep van dit jaar blijkt dat slechts 48 procent in 2007 dit ook daadwerkelijk gedaan te hebben.

Het aantal bedrijven dat speciale actie onderneemt om meer allochtone medewerkers binnen te halen groeit wel. Vorig jaar had nog eenvijfde van de bedrijven een dergelijk diversiteitsbeleid, nu is dat gestegen naar bijna eenderde.

Deze bedrijven hebben multiculturele recruiters, coachen hun managers, stellen gemengde teams samen, benoemen allochtonen op sleutelposities of werken met cultuurneutrale capaciteitstesten. Opvallend is wel dat toch nog 11 procent van de deelnemende managers en directieleden aangeeft dat zij niet weten of er een diversiteitsbeleid bestaat binnen hun organisatie. Bij bedrijven met een diversiteitsbeleid zijn er vaker allochtonen op managementposities te vinden dan in bedrijven zonder een dergelijk beleid (65 versus 42 procent).

Zakelijke dienstverlening

Opmerkelijk is dat werkgevers uit de zakelijke dienstverlening vaker dan bij de overheid dergelijk beleid zeggen te voeren omdat zij een afspiegeling van de samenleving willen zijn (90 versus 76 procent). Zij voelen de schaarste op de arbeidsmarkt ook sterker dan de non-profitsector (40 versus 15 procent).

Als grootste obstakels voor het invoeren van een diversiteitsbeleid noemen bedrijven het niet voelen van urgentie (32 procent), het onvoldoende aansluiten bij de bedrijfscultuur (17 procent) en te weinig beheersing van de Nederlandse taal (17 procent). Uit de open antwoordmogelijkheid blijkt dat sommige organisaties vooral lippendienst bewijzen aan een divers personeelsbestand: ‘allochtonen kunnen de werkdruk niet aan’, ‘hebben weinig werkethiek’ of ‘hebben een andere mentaliteit’. ‘Ik vraag me af of dat echt zo is, of dat ze bang zijn voor het onbekende en daarom kiezen voor wat veilig is. Dan zijn deze redenen niet meer dan een excuus om je achter te verschuilen’, aldus Alfrink

Hirsch Ballin riep Jami zaterdag in het radioprogramma Tros Kamerbreed op zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij vreesde dat Jami met zijn film, waarvan hij vorige week een ‘aanstootgevend’ fragment had laten zien, een wig zou drijven in de Nederlandse samenleving. ‘Doe alsjeblieft niet mee aan die valse beeldvorming’, aldus de minister.

Ook in Jami’s naaste omgeving was het fragment slecht gevallen. Het toont de profeet met een erectie en aan zijn hand zijn 9-jarige vrouw Aisja. De twee zijn op weg naar de moskee, waarvan een van de torens is uitgerust met een hakenkruis. Jami zei aanvankelijk de film te willen uitbrengen op 20 april, de geboortedag van Hitler.

Bescherming
Gisteravond, na intensief overleg met zijn adviseurs, zei hij nooit de bedoeling te hebben gehad een wig te drijven in de samenleving. Hij claimde opnieuw het recht op vrije meningsuiting, waarvoor hij altijd zal blijven vechten. Maar nu even niet. Temeer daar hij vreest dat ‘Nederland niet in staat is mij te beschermen.’

Een dag na vertoning van het fragment in Netwerk werd Jami met vervormd gelaat en een zwarte Wilders-haardos op de Iraanse website afgebeeld. In de posting wordt hem verweten dat hij, terwijl de Deense cartoons en Wilders’ film al ‘diepe wonden’ hebben geslagen bij moslims, daar bovenop nieuwe beledigingen stapelt. Door het huwelijk van de profeet en Aisja ‘op een verschrikkelijke wijze belachelijk te maken’, heeft Jami ‘zijn eigen naam voor de eeuwigheid belasterd’. Over heftiger bedreigingen uit Iran wil Jami, om veiligheidsredenen, niets zeggen.

De verklaring was een succes voor de Nederlandse regering, die de afgelopen tijd haar uiterste best heeft gedaan om te voorkomen dat Nederland alleen zou komen te staan, zoals het geval was met Denemarken na de publicatie van de omstreden Mohammed-cartoons. Het duurde toen weken voordat de EU met een gemeenschappelijke verklaring kwam.

Verwerpen
Volgens de ministers stelt de film de islam gelijk met geweld. ‘Die opvatting verwerpen wij ten scherpste. De meerderheid van de moslims verwerpt extremisme en geweld’.

Toch vinden de ministers dat de ‘productie van deze film binnen de uitoefening van de rechten valt die alle burgers genieten’. ‘Als er sprake is van overtredingen van de wet, moet daar op gepaste manier tegen worden opgetreden’, aldus de verklaring.

Ingenomen
Minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken was zeer ingenomen met de verklaring, ook omdat die een oproep aan andere landen bevat ‘om alles te doen om geweld en agressie tegen te gaan’. ‘Je beledigd voelen is geen excuus voor agressie of dreigementen.’ Ook worden andere regeringen erop gewezen dat het hun plicht is alle burgers te beschermen, ongeacht hun nationaliteit, religie of opvattingen.

België roept burgers die in het Midden-Oosten, in Zuidoost-Azië en bepaalde Afrikaanse landen verblijven, op tot verhoogde waakzaamheid. Reizigers moeten extra voorzichtig zijn op drukbezochte plaatsen zoals cafés en in het openbaar vervoer en moeten goed op de hoogte zijn van het politieke klimaat waarin ze zich bevinden.

Volgens de Vlaamse omroep VRT vreest de Duitse federale recherche dat de anti-Koranfilm radicale moslims ertoe zal aanzetten aanslagen te plegen. Een commissaris meldde dat er nog steeds netwerken van potentiële islamitische terroristen zijn in Duitsland. De aanslagen van 11 september 2001 werden gedeeltelijk in Duitsland voorbereid.

Bush accepteert de uitnodiging van Poetin om op 6 april naar de stad Sochi aan de Zwarte Zee te komen. Maandag gaat Bush naar Oekraïne; hij reist door naar Kroatië en de NAVO-top in Boekarest. Het wordt waarschijnlijk de laatste ontmoeting met Bush voordat Poetin afzwaait als president. Dmitri Medvedev neemt begin mei diens functie over.

Rusland is fel gekant tegen plaatsing van het raketschild, dat bestaat uit tien raketten die vijandige raketten onschadelijk kunnen maken en uit een radarinstallatie. Het schild is tegen Rusland gericht, zegt Poetin. Maar Bush zegt dat het schild bedoeld is om een raketaanval vanuit Iran tegen te gaan.

Enkele maanden voor aanvang van de Olympische Spelen in de Chinese hoofdstad Peking stelde Terpstra geen concrete actie voor. ‘Als sport hebben wij met deze zaak te maken. Maar in eerste instantie is het een taak van de overheid, de Europese Unie en de VN om samen met de autoriteiten van China tot een oplossing te komen.’

‘De sport heeft hier mee te maken’, vervolgde Terpstra. ‘Desondanks kunnen wij niet aansprakelijk worden gesteld voor iets wat de politiek in al die jaren niet heeft weten te realiseren: een snelle verbetering van de situatie van de mensenrechten in China.’

Terpstra zei trots te zijn op de wijze waarop de sportkoepel de sporters in deze zaak begeleidt. ‘In tegenstelling tot veel andere NOC's proberen wij de atleten niet monddood te maken. Wel willen we dat iedereen zich houdt aan het Olympic Charter. Dat zegt dat er tijdens de Spelen geen aanzet tot politieke actie mag worden gegeven. Dat is een regel die geldt bij alle grote sportevenementen.’

‘Ik ben bereid alle vragen over de mensenrechten te beantwoorden’, besloot de voormalige staatssecretaris. ‘Aan iedereen vraag ik echter: Laat onze sporters met rust. Zij hebben tien, vijftien jaar getraind om te knallen op de Spelen. Geef ze die kans!’

Een jaar nadat Google de naam Gmail in 2004 vastlegde, tekende Giersch officieel protest aan. Vorig jaar stelde de rechter hem in het gelijk, maar Google ging in hoger beroep. Volgens het uiteindelijke vonnis lijken beide Gmails, met of zonder streepje, zoveel op elkaar dat gebruikers kunnen denken dat het om dezelfde dienst gaat.

Verwacht wordt dat in Duitsland de naam Gmail verandert in Google Mail. Die naam wordt in Groot-Brittanië al langer gebruikt. Het gmail.com-adres zal blijven bestaan.

In de meeste andere Europese landen, waaronder Nederland, was Google de eerste die de merknaam heeft geclaimd . Een woordvoerder van Google Nederland bevestigt: ‘In Nederland verandert er niets.’

Brenninkmeijer presenteerde zijn jaarverslag Burgerschap verzilverd woensdag voor het eerst in de Tweede Kamer. Op voorstel van D66 vroeg het parlement vorig jaar meer aandacht voor de landelijke klachtenregistrator.

Brenninkmeijer zegt zich grote zorgen te maken over de ‘hufterigheid’ bij overheidsinstanties. ‘Een arrestant krijgt een onnodige klap in het gezicht, zit onnodig lang in een politiecel, deurwaarders ontruimen woningen zonder dat de eigenaar zich heeft kunnen verdedigen.’

Slechts 1,34 procent van de Nederlandse bevolking is bekend bij justitie, zegt Brenninkmeijer, dus zo’n aanpak is allerminst gerechtvaardigd. ‘De overheid moet het goede voorbeeld geven en tenminste de behoorlijkheidsnormen respecteren.’

Over doorschietende mondigheid bij burgers – zoals de scheldcanonades tegen ambulancepersoneel en conducteurs – wil Brenninkmeijer niets weten. ‘Dat blijft een heel klein percentage.’

De ombudsman kreeg vorig jaar een recordaantal klachten over de Belastingdienst, 3283 in totaal. Nog nooit waren zoveel boze brieven en e-mails op één instantie gericht.

Het totaal aantal klachten dat de ombudsman bereikte, is ten opzichte van 2006 met 9 procent gedaald. Brenninkmeijer kreeg 13.242 schriftelijke klachten en 24.271 telefonische vragen.

De daling is volgens hem te danken aan kordaat optreden bij twee notoire veroorzakers van klachten: uitkeringsinstantie UWV en de Immigratie- en Naturalisatiedienst IND. ‘De leiding heeft bewust gekozen voor meer persoonlijk contact en betere omgangsvormen. Dat blijkt te werken.’

De reden van de verharding bij overheidsdienaren (agenten, deurwaarders) zoekt Brenninkmeijer in de hooggespannen politieke ambities, overmoed bij uitvoerders, slechte samenwerking tussen overheden en het doorgeslagen marktdenken.

‘Er worden simpelweg targets gesteld. Dat leidt tot ruw optreden, flinkheid, lik-op-stuk. De burger staat niet meer centraal.’ Het probleem ligt bij de organisatie, zegt Brenninkmeijer, niet bij de individuele diender.

Iedereen is een merk op internet

18 maart 2008 / Jan Kooistra en Ianthe Sahadat

Stel, je wilt iets weten over Max Dekker. Je kijkt of hij een profiel heeft bij Hyves. En jawel, dat is het geval: Max is net terug van wintersport met drie van zijn 249 vrienden. Linkjes op het sociale netwerk verwijzen naar zijn vakantiefoto’s op Flickr -een site waar internetgebruikers hun foto's met anderen kunnen delen- en hij laat zijn snor staan voor een goed doel. Via Google kom je op zijn blog, maar de laatste post dateert uit 2006. Wel weet je dat hij toen voor een grote multinational werkte. Gisteravond luisterde hij op last.fm naar Moke. Zijn 06 kom je op de valreep ook nog tegen.

Dekker bestaat niet echt, maar het zou kunnen. Alles staat op internet. Iemand kan daardoor in een paar minuten een beeld van je vormen. De vraag is of dat erg is. Nee, zeggen kenners, je kunt internet juist gebruiken om jezelf te laten zien. ‘Over tien jaar heeft niemand het er meer over. Dan heeft iedereen zijn hele leven op internet staan’, voorspelt internetkenner Jeroen de Bakker (40). ‘Iedereen is weleens dronken geweest. Dat vinden we normaal. En straks heeft iedereen ook weleens een rare foto op internet gezet.’

De Bakker richtte in 1997 Qi op, een bureau dat interactieve marketingconcepten maakt voor klanten als Heineken en Schiphol. Vorig jaar stond hij aan de wieg van brandgossip.nl, een zoekmachine waarmee bedrijven kunnen achterhalen waar op internet hun merken opduiken.

Als je De Bakker googlet ontdek je dat zijn vertrek bij Qi nieuws was in de marketingwereld, dat hij eind maart naar China gaat en dat een collega net een kindje heeft gekregen. Via Twitter laat hij regelmatig weten wat hij aan het doen is en hij zet foto’s op Flickr. ‘Ik denk dat ik relatief veel online heb staan, maar ik denk daar wel heel goed over na. Ik stuur het’, legt hij uit.

Dat zou iedereen moeten doen, vindt De Bakker. ‘Mensen hebben weinig benul van wat op internet gebeurt. Ik heb voor Heineken gewerkt en al jaren geleden in een presentatie laten zien op hoeveel plekken op internet over dat merk wordt geschreven. Als je zelf niet de hele dag op internet zit, heb je daar eigenlijk geen idee van. Er zaten wel mensen de krant te lezen om een knipselmap te maken, maar wat op internet gebeurde volgen veel bedrijven nog niet of nauwelijks.’

Mensen hebben een verwachtingspatroon van je
En wat voor een bedrijf of een merk geldt, gaat ook op voor personen, meent De Bakker. ‘Ik ben zelf ook een merk. Mensen hebben een beeld van je. Als je op een weblog publiceert, draagt dat bij aan hoe mensen over je denken.’

Dat herkent ook blogger van het eerste uur Merel Roze (32). ‘Mensen hebben een bepaald verwachtingspatroon van je, ze vormen een beeld. Ik schreef een keer een stukje over Idols, kreeg ik meteen reacties: maar Merel, dat past toch niet bij jou? Of, als ze me ontmoeten: ‘in het echt ben je veel stoerder en grappiger’. Ach ja.’

Merel Roze kreeg haar weblog merelroze.com in 2001 kado van een vriend, die zei dat ze leuk kon schrijven. ‘Eerst wilde ik het niet onder mijn eigen naam doen, maar hij zei: als je later schrijver bent zul je daar alleen maar profijt van hebben.’ Binnen een paar weken had merelroze.com tweehonderd bezoekers per dag. Vervolgens ging het snel: het Parool linkte haar (als leuke Amsterdamlog) en toen volgden al snel de bladen. ‘Ze dachten: wat leuk, een jong meisje dat blogt, in plaats van weer een digi-nerd.’

Haar blog werd populair. Roze heeft nu dagelijks zo’n 3.500 lezers. Uitgevers stonden dan ook in de rij om een boek van haar uit te geven. In 2006 verscheen haar debuutroman Fantastica.

Hoewel Roze er in het begin onbevangen en ongekuisd op los blogte, werd ze zich al vrij snel bewust van haar digitale identiteit. ‘In het begin was de weblogwereld een klein cirkeltje van mensen die elkaar lazen, verder had ik vrienden die mijn site bezochten en misschien vrienden van vrienden. Tot ik op een dag aangesproken werd door mijn buurvrouw op driehoog.

Ik kende haar niet, maar hoorde haar wel met haar vriend, zeg maar. Daar schreef ik over op mijn weblog. Ze bleek mijn blog al een hele tijd te lezen en ze had zichzelf ook herkend. Ik schrok me rot. Een ander voorbeeld is mijn tandarts. Ik had een keer geschreven dat ik vroeger verliefd op hem was. Dat had hij ook gelezen. Ik schaamde me dood.’

Het zijn misschien onschuldige voorbeelden, erkent Roze, maar ze doen je wel beseffen ‘dat je iets bent op internet’. Zoals De Bakker zegt: je bent een merk. Roze: ‘Inderdaad, ik denk inmiddels heel goed na over alles wat ik doe op mijn pagina. Het moet wel passen bij het product merelroze.com.’

'Alleen als satanaanbidder of parenclubbezoeker moet je een beetje uitkijken'
Of je moet opletten wat je allemaal online zet? Volgens Vincent Everts (48), internetkenner en tot voor kort ict-columnist bij BNR Nieuwsradio, valt dat wel mee. ‘Als je de hele tijd in parenclubs rondhangt of je bent een satanaanbidder, dan moet je wel een beetje uitkijken. Of als je in reacties op GeenStijl helemaal uit je bol gaat. Ja, dan zou ik dat anoniem doen.’

Het is een kwestie van tijd, denkt Everts. Foto’s van zijn zoontje zet hij gewoon op zijn website. ‘Zelfs mijn mobiele nummer staat online. Mijn adres, mijn presentaties, videootjes, columns, alles staat op mijn site. Niemand kijkt naar mijn kinderen, behalve als ze iets over me willen weten. Nou, dan weten ze dat ik een kind heb. So what? Ik heb nog nooit een telefoontje gehad van iemand waarvan ik denk: waarom bel je me nou? Nog een paar jaar en dan is iedereen eraan gewend.’

Gevolg is volgens De Bakker dat ook talent steeds beter te vinden is op internet. ‘Sommige sectoren lopen daarin voorop. Als ik een goede art director wil, kijk ik op internet en bel ik hem of haar gewoon even. Iedereen is straks zijn eigen bv’tje. Je moet dus wel zorgen dat je onderscheidend bent en makkelijk gevonden kunt worden.’

Er zal in de toekomst een scheiding ontstaan tussen de zichtbaren en onzichtbaren op internet, voorspelt hij. ‘Voor mij als freelance tekstschrijver is internet van fundamenteel belang’, zegt Roze ook. ‘Als ik mijn site niet zou hebben, konden mensen mij niet eens vinden.’

Vooral sociale netwerken, zoals het Nederlandse Hyves of het Amerikaanse MySpace, zijn een populaire manier om jezelf op internet een gezicht te geven. Op Hyves, een Nederlands sociaal netwerk dat heel populair is onder jongeren, versieren ‘Hyvers’ hun persoonlijke pagina met foto’s, maar ook met logo’s van merken waarmee ze zich willen associeren. Facebook of LinkedIn zijn zakelijker varianten van Hyves. Net als het Volkskrant Banen Netwerk, dat onlangs is gelanceerd voor Nederlandse professionals.

Everts heeft meer dan vijfhonderd LinkedIn-contacten. Bij vijfhonderd houdt LinkedIn op met tellen. Ze willen uitstralen dat het gaat om de kwaliteit, en niet om de kwantiteit. Maar Everts vindt het netwerk sowieso maar niets. ‘Ik haat LinkedIn, het is een vreselijk saai netwerk. Een receptie is leuk, daar is het gezellig. LinkedIn is een publieke plek om je cv op te hangen. Heel beperkt.’

Roze is het daar niet mee eens. ‘Ik werd net nog gebeld door iemand voor een opdracht. Mijn telefoon viel weg wegens slecht bereik, vervolgens heb ik haar op LinkedIn gevonden en een berichtje gestuurd. Ik krijg best veel opdrachten via LinkedIn. Niet van mensen die ik zelf ken, maar altijd via mensen die mij in hun netwerk hebben.’

Over gelukkige mensen worden geen boeken geschreven. Een van de reden is dat gelukkige mensen een beetje saai zijn. Ze nemen in de regel beslissingen weloverwogen, zijn serieus, komen op tijd en hebben hun zaakjes behoorlijk voor elkaar. Ook kunnen ze meestal vertellen waar ze op de langere termijn naartoe willen. Een tegenslag is geen reden om bij de pakken neer te zitten, maar gewoon een volgend obstakel dat doelbewust en systematisch uit de weg wordt geruimd.

De langere termijn
Het advies is dit doelbewuste gedrag te kopiëren. De grote Maar daarbij is dat je moet weten wat je wilt. Een eerste aanwijzing kan komen van het werk dat je voor de eerdere adviezen hebt gedaan. Je hebt een lijstje gemaakt met plezierige activiteiten, nagedacht wat je belangrijk vindt en overwogen of je meer onder de mensen wilt komen. Blijf met deze ideeën spelen en uitproberen totdat je een duidelijker gevoel hebt van de richting waar je met je leven naartoe wilt.

Het moeilijke hierbij is dat het gaat om de grote vragen van het leven: Wie ben je? en Wat wil je? Verwacht daarom niet dat de antwoorden gemakkelijk komen, maar reserveer er af en toe de tijd voor. Ga eens een paar uur wandelen met deze vraag in je achterhoofd en kijk wat voor aanwijzingen je vindt in je omgeving.

Ook goed werkt om eens in de twee maanden een gesprek te voeren met iemand die je vertrouwt en die je feedback kan geven over je eigen ideeën en de koers van je leven. Een andere truc is nadenken over waarvan je spijt  zult hebben als je het over vijf jaar niet hebt gedaan.

Wie deze adviezen zwaar vallen, kan zich misschien troosten met de gedachte dat de dingen eenvoudiger worden als je een goed begin hebt. Als je dingen doet die je leuk en zinnig vindt, werkt dat zo bevredigend dat het minder inspanning kost om op koers te blijven.

De korte termijn
De grote lijnen zullen echter alleen maar tot hun recht komen als ze vertaald worden in kleine, concrete stapjes die stap voor stap worden gezet. Het is namelijk heel gemakkelijk om af te haken. Het advies om een plezierlijstje op te stellen, strandt meestal op het voornemen om dit later te doen. En als het wel lukt het lijstje op te stellen, dan wordt het werkelijk doen van leuke dingen ook weer gemakkelijk uitgesteld.

Probeer daarom je plannen wat systematischer aan te pakken. Begin met het maken van een lijstje van wat je wilt doen. Nummer de activiteiten vervolgens op grond van hoeveel plezier of zin ze voor jou hebben. Kies nu een belangrijke activiteit uit, hak die op in concrete stappen en denk nog een keer na over de eventuele negatieve gevolgen.

Breng de activiteit nu in praktijk. Als het moeilijk lukt om het vol te houden, zorg dan voor een maatje om dit samen uit te voeren of beloon jezelf. Dit laatste is vooral belangrijk als je eerst dingen wilt doen die je wel belangrijk vindt, maar niet direct prettig. Leer ook nee te zeggen als je leven te veel in beslag wordt genomen door de kleine dingen die er voor je gevoel niet toe doen. Aan het werk dus. Een gelukkig leven is ook een lange reeks van klusjes die je wilt wegwerken.

Nu krijgen ruim 160.000 jongeren een zogenoemde Wajonguitkering. Het Centraal Planbureau had eerder een stijging van het aantal Wajongers naar 300.000 tot 400.000 geraamd. Wajongers krijgen hun leven lang een uitkering van 75 procent van het minimumloon. De uitkeringen kosten de overheid ongeveer 2 miljard euro per jaar. Dat bedrag kan volgens Kamps oplopen tot 4 à 5 miljard.

Minister Piet Hein Donner van Sociale Zaken heeft de Tweede Kamer toegezegd in mei met voorstellen te komen om het aantal Wajongers terug te dringen. Volgens ingewijden wil hij daarvoor volgend jaar 50 miljoen euro extra uittrekken. Het geld is bedoeld voor maatregelen die moeten voorkomen dat jongeren in de Wajong terechtkomen, en om jongeren die al een uitkering hebben gedeeltelijk aan de slag te helpen. Ook wil hij de administratieve rompslomp verminderen van bedrijven die een Wajonger in dienst nemen.

In Nova zei Donner ervan uit te gaan dat er voor circa twee derde van de Wajongers perspectief is. ‘Laten we nou niet gaan praten wat ze niet kunnen, maar laten we gaan kijken, activeren, mobiliseren wat ze wel kunnen.’

De coalitiepartijen CDA, PvdA en ChristenUnie laten dat over aan het bestuur van de Kamer. ‘Eventuele vertoning in het Kamergebouw is geen politieke beslissing, maar een ambtelijke’, zegt CDA-Kamerlid Van Haersma Buma.

Wilders wijst elke handreiking af. Hij heeft geen beroep gedaan op het Kamerbestuur om zijn film in het parlement te vertonen. Hij wil dit niet toelichten. Eerder klaagde de PVV’er dat het uitoefenen van de vrijheid van meningsuiting alleen kan als je genoeg geld hebt. De presentatie van zijn film in perscentrum Nieuwspoort bleek – vanwege veiligheidsmaatregelen – drie- tot vierhonderdduizend euro te kosten. Daarop zag Wilders af van een presentatie.

Halsema is verbaasd. ‘Ik zei tegen hem: als je in problemen komt met geld, klop bij me aan. Dan roep ik de minister ter verantwoording. Gebrek aan geld mag het werk van een parlementariër niet belemmeren.’ De VVD wees Wilders erop dat de beveiliging van persconferenties van Hirsi Ali door de Kamer en de politie zijn betaald. Ook hier heeft hij, voorzover bekend, niets mee gedaan.

Pechtold (D66) vindt dat Wilders zijn film moet kunnen presenteren. ‘De overheid moet de beveiligingskosten betalen. Als hij dat in de Kamer wil doen, kan hij rekenen op mijn steun.’ Pechtold zegt dat Wilders dat wel moet aangeven. ‘Als ik mijn hand uitsteek, moet hij dat ook doen.’ Marijnissen (SP) deelt die mening: ‘Het verzoek moet van hem komen. Ik ben niet de pr-man van Wilders.’

PvdA-Kamerlid Dijsselbloem houdt een slag om de arm. ‘De overheid moet Wilders, binnen de grenzen van het redelijke, helpen bij de vertoning van zijn film. Daarover moet hij onderhandelen met het bestuur en de veiligheidsdiensten. Ik ken de risico’s niet.’

D66, GroenLinks en SP menen dat Wilders om politieke redenen de uitgestoken hand weigert. Pechtold: ‘Elke week in het nieuws, af en toe in de slachtofferrol, daar geniet hij van.’ Marijnissen: ‘Dat Wilders de Kamer niets vraagt, is veelzeggend.’

Ook Danone, producent van Activia, bevestigt een dip in de omzet. Het bedrijf wil niet meer details geven en ‘alleen nog maar positief in het nieuws komen’.

De afgelopen twee maanden zijn gezondheidsdrankjes in verband gebracht met de fatale probioticaproef van het Universitair Medische Centrum Utrecht (UMCU). Daarbij is verwarring ontstaan over het begrip probiotica, een verzamelnaam voor goedaardige bacteriën.

In Utrecht kregen driehonderd ernstig zieke mensen met een acute alvleesklierontsteking een mix van zes verschillende melkzuurbacteriën toegediend; via een maagsonde werd de mix direct in de dunne darm gebracht. Uiteindelijk zijn vijftien patiënten overleden.

In drankjes als Yakult en Activia zitten ook melkzuurbacteriën. De ene melkzuurbacterie is echter de andere niet. Verschillen kunnen net zo groot zijn als het verschil tussen een mug en een olifant. De afgelopen weken is de Utrechtse probioticamix vergeleken met de totaal verschillende bacteriën in gezondheidsdrankjes.

Yakult zag daardoor in Nederland haar omzet dalen van gemiddeld 278 duizend flesjes per dag naar 220 duizend flesjes, na de publiciteit. Een daling van 20 procent, blijkt uit cijfers van marktbureau ACNielsen. Op jaarbasis betekent dit een miljoenenverlies, aldus Yakult.

Ook Danone bevestigt weken achtereen een dip te hebben gehad in haar afzet. Meer wil het bedrijf niet zeggen. ‘We zijn weer op de goede weg, richting stijgende lijn van daarvoor.’

Functionele zuiveldrankjes als Yakult en Activia zijn in Nederland goed voor een omzet van 170 tot 200 miljoen euro per jaar, aldus onderzoekbureau IRI.

Uit gegevens van marktbureau GfK blijkt dat na de media-aandacht over het Utrechtse onderzoek 15 procent minder huishoudens drankjes zijn gaan gebruiken. Het oude niveau is nog niet bereikt, aldus GfK.

Investeerders vroegen zich af of de maatregelen die de Federal Reserve dinsdag samen met andere centrale banken aankondigde genoeg zullen zijn om de kredietcrisis te beteugelen en de Amerikaanse economie aan te zwengelen.

De wereld ging vorig jaar gebukt onder 142 natuurrampen en zeker 192 calamiteiten die door mensen werden veroorzaakt. De meeste doden vielen in Bangladesh, India, China en Pakistan door ernstige overstromingen en cyclonen. Niet-natuurrampen, zoals industriebranden, explosies en vliegtuigongelukken, claimden 6900 mensenlevens.

Europa werd in 2007 ongebruikelijk zwaar getroffen met een schade voor verzekeraars van zo'n 11 miljard euro. Grote boosdoener was de winterstorm Kyrill die in januari over Duitsland, Groot-Brittannië, België en Nederland raasde en aan verzekerde objecten 6,1 miljard schade veroorzaakte. De overstromingen in de zomer in delen van Groot-Brittannië leidden tot een schade van in totaal 4,8 miljard.

Volgens Swiss Re bevestigen de jongste cijfers de stijgende trend in het aantal rampen en de kosten daarvan voor de wereldeconomie.

Dan blijkt dat ik, mijns ondanks, diep in mijn hart verduiveld goed weet in welke auto ik wel of beslist niet gezien wil worden.

‘Situationele betrokkenheid’ noemen deskundigen dat: ik begin mij pas voor het onderwerp te interesseren wanneer de nood aan de man is, en daarna is het weer afgelopen. Vorig jaar om deze tijd was het weer zover, want ik diende op stel en sprong mijn auto van de zaak in te leveren. De beslissing moest snel genomen worden. De shortlist met begeerde merken en types bevatte niet eens zoveel namen en ons budget kende uiteraard een limiet. Dan heb je weinig te kiezen. Uiteindelijk viel ons oog op een donkergrijze auto van een Zweeds merk waarvan de naam begint met de letter V.

Wat zegt die keuze over mij? Volgens mijn psychotherapeut is het een mannelijke auto. Dat is dan in elk geval mooi meegenomen. Volgens mijn goede vriend J. echter is het een auto die behoort tot de categorie Helemaal Fout.

Daar heb je het al! Men is wat men rijdt. De auto weerspiegelt de persoonlijkheid van de automobilist. Even afgezien van de financiële armslag kiezen de meeste consumenten het merk en type mede op grond van het bijbehorende imago. De wagen moet bij je passen, je wilt laten zien wie je bent. Elk merk en elk type heeft zo zijn eigen doelgroep. Met de bijbehorende stereotiepen en karikaturen, waar wij allen wel een beeld bij hebben. De BMW- of Audirijder is een bumperklevende dolle stier, Jan Doorsnee heeft een Opeltje of zo’n kleurloze familie-Japanner. In speelgoedautootjes op kruiwagenbandjes, zoals een Suzuki Alto, rijden jongejuffers of bejaarden die eigenlijk de weg niet op durven. Een Mercedes is voor boeren. Pooiers en dealers rijden in een Amerikaan. Er zijn mensen die een verband leggen tussen de dikte van de auto en het (on)vermogen van ’s mans geslachtsdeel. Dat is me te plat, daar doe ik niet aan mee.

Maar het kan nog gekker. De krant van wakker Nederland, nooit te beroerd om onzin te publiceren, berichtte dat de keuze voor een automerk gekoppeld is aan astrologische kenmerken. Uit onderzoek was gebleken dat autohandelaren het liefst een mens van het sterrenbeeld Weegschaal de showroom zien binnenstappen. Die heeft namelijk een uitgesproken voorkeur voor luxe en is ook bereid hiervoor te betalen. Zowel vrouwelijke als mannelijke Weegschalen rijden vaak in dure merken als Mercedes en BMW. In mijn geval klopt dat dus lekker niet.

Ook schijnt de kleur van de wagen duidelijkheid te verschaffen over de persoonlijkheid van de rijder. Eigenaren van een grijze auto, bijvoorbeeld, worden liever niet geconfronteerd met gevoelens en zij verkeren het liefst in intellectueel gezelschap. Ze gaan conflicten uit de weg of lossen deze op met hun diplomatieke talenten. Ze houden van stijlvolle auto's, maar die mogen niet te pronkerig zijn. Het klinkt mij als een verrassend rake typering in de oren, maar laten we dit alles toch maar gewoon als kletskoek beschouwen. Ik heb ook in een groene, witte en rode auto gereden en zelfs een blauwe. Mijn gedragingen en mijn standpunten waren toen niet fundamenteel anders dan die van nu.

Wij rijden nu een klein jaar in onze V. Er openbaarde zich geen enkel mankement, hij rijdt soepel en hij verbruikt niet al te veel brandstof. Die drie dingen lijken mij het allerbelangrijkst. De rest is, welbeschouwd, bullshit.